Burn-out Geluk

Column: Lieve omgeving, wat lastig he zo’n burn-out?

Lieve omgeving
Josine Mooij
Geschreven door Josine Mooij

Lieve omgeving,

Ja, ik heb een burn-out. “Ach wat vervelend, nou even een weekje rust en dan ben je er wel weer. Ach wat vervelend, maar we zijn toch allemaal wel eens moe? Ach wat vervelend, wanneer zullen we weer eens wat leuks gaan doen, dan ben je er zo weer bovenop?” Zomaar een greep van de reacties die jij, mijn lieve omgeving, mij gaf toen je hoorde dat ik een burn-out had.

Maar het duurde geen weekje, geen maand, nee het duurde verdorie langer dan een jaar. En ja dat is wel heel vervelend. Want in het begin is er natuurlijk nog wel begrip, maar na een tijdje moet het wel over zijn maar dit gezeur. Dat is toch wat je eigenlijk wilde zeggen, lieve omgeving?

Want ja het klopt helemaal, lieve omgeving, dat ik niet meer die gezellige vriendin was (ben) die ik was. En dat is natuurlijk wennen, ja dat snap ik ook wel. Het is niet alleen wennen het is zelfs soms een beetje irritant. Want ik kom ’s avonds niet meer gezellig langs, ik ga bijna niet meer borrelen of een rondje wandelen. Nee ik ben thuis, omdat ik moet bijkomen van mijn werk.

Want lieve omgeving ik werk weer!!! Hoe leuk en fijn is dat! Dat is dus super fijn en iets wat ik een tijdje geleden nooit had durven dromen. Want ik was namelijk moe, heel erg moe. Ik was verdrietig, heel erg verdrietig. En ik was bang, zo bang dat ik niet meer naar de supermarkt durfde.

En kijk eens wat ik nu allemaal kan! Ik ga elke dag naar de supermarkt (ik denk er niet eens meer over na!), ik sport, ik werk en ik heb hobby’s! Wow, ik kan mezelf soms niet voorstellen hoe ver ik de afgelopen tijd ben gekomen! Ik slaap weer ’s nachts, weet je wel hoe lekker dat is? En soms kom ik zelfs gezellig borrelen of een kopje koffie drinken.

Maar toch is dat niet altijd genoeg voor jou en eigenlijk vind ik dat heel jammer. Ik vind het heel jammer dat je niet altijd inziet hoe ver ik ben gekomen. Hoe trots ik op mezelf ben, maar dat jij het allemaal niet snel genoeg vindt gaan. Want lieve omgeving, jij vindt dat ik naar de dokter moet omdat ik nog steeds zo moe ben (maar ik ben lang niet meer zo moe, als ik was!). Jij vindt dat ik naar de psycholoog moet omdat ik af en toe nog overprikkeld ben (maar dat gebeurt nu heel af en toe en vroeger was dit constant!). Want ik vind dat ik hartstikke trots op mezelf mag zijn, ook als mijn tempo jouw tempo niet is.

Gelukkig, lieve omgeving, ben je meer dan dat. Gelukkig ben je ook mijn lieve en geduldige ouders die er altijd voor me zijn. Die me hebben getroost, ellenlange reikie-sessies hebben gegeven en die me raad hebben gegeven. Gelukkig ben je ook mijn lieve vriend, die mij volledig accepteert zoals ik ben en die het niet erg vindt dat ik ’s avonds vaak tot weinig meer in staat ben. Gelukkig ben je ook mijn lieve vriendinnen, die geen vragen stelden maar het accepteerden als ik mezelf terugtrok. Die me nooit iets kwalijk hebben genomen, die alle geduld van de wereld hebben. En die de draad gewoon weer oppakken ook als ik jullie drie maanden niet heb gezien. Lieve lieve lieve omgeving, ik ben je zo dankbaar, ik hou van jou!

Over de schrijver

Josine Mooij

Josine Mooij

Enige tijd geleden ben ik gestart met herhealth.nl, een plek waar wij ons best doen om jou te inspireren. Want je bent niet de enige die zich wel eens eenzaam of onzeker voelt, die wel eens relatieproblemen heeft of die handvatten nodig heeft om zichzelf goed in haar vel te laten voelen. Lees verder